Kryeministri Edi Rama ka reaguar pasi Qendra Europiane për Lirinë e Shtypit dhe Medias, i ka kërkuar që t’i kërkojë falje gazetares Ambrozia Meta, për incidentin e ndodhur ditën e sotme.
Me anë të një postimi në X, Rama e ka quajtur incidentin si një gënjeshtër të neveritshme, edhe pse në pamje duket që Rama e ka prekur gazetaren në faqe.
Po ashtu ai ka theksuar se nuk ka asnjë falje për të kërkuar, pasi sipas tij pas një bisede të zakonshme me shtypin, u largua me një lamtumirë miqësore.
Postimi i plotë nga kryeministri Rama:
Ndjesë pas një gënjeshtër krejtësisht të neveritshme, ndërsa gjithçka është në video dhe një duzinë gazetarësh dhe kameramanësh gjithashtu, janë dëshmitarë okularë të së vërtetës së thjeshtë se jo vetëm që kishte asgjë pranë një agresioni, por të gjitha pyetjeve iu përgjigjën me durim (pavarësisht disa ndërprerjeve jotetike ) në një bisedë të zakonshme me shtypin dhe u largova pas një lamtumire miqësore?!
Jo, më vjen keq dhe jo vetëm nuk kam falje, por e hedh poshtë të gjithë karakterizimin e “liderit që ka treguar përbuzje ndaj shtypit kritik”, gjë që thjesht nuk është e vërtetë, sepse tashmë ka shumë vite që nuk angazhohem në çdo lloj debati të nxehtë legjitim me çdo gazetar:-) Përkundrazi, unë u tregoj gazetarëve të shumtë etikë dhe ndonjëherë joetikë disponueshmërinë time të plotë për t’iu përgjigjur të gjitha pyetjeve, megjithëse kategoria e vonshme përdoret për ndërprerje të vazhdueshme dhe të pandërprera standarde të përgjigjeve.
Aq keq që një “denoncim” i tillë nuk nderon vlerat e lirisë dhe as të vërtetën, por më shumë se denoncimi i një agresioni imagjinar nuk respekton viktimat e vërteta të agresioneve të pushtetit ndaj grave gazetare në mbarë botën. Sa i përket sjelljes “të pafalshme”, si një ish-pionier i shtypit të lirë në vendin tim kur fjala ime e lirë rrezikoi jetën time, ndihem plotësisht i autorizuar të them se organizatat e shtypit duhet të kujdesen për të mbrojtur vlerat e lirisë, demokracisë dhe integritetit gazetaresk jo vetëm kur kërcënohen nga pushteti, por edhe kur minohen nga anëtarët e komunitetit të shtypit. Përndryshe, shoqëritë tona demokratike janë vërtet në telashe.
