Audi është rikthyer në nivelin më të lartë të sporteve motorike. Formula 1 nuk ekzistonte ende në vitet 1930 të famshme, megjithëse gjithnjë e më shumë nën hijen e luftës, por makinat e garave Auto Union të asaj epoke mund të shihen ende si paraardhësit e sportit.
Njëra prej tyre bashkoi ambicien inxhinierike dhe trimërinë e pilotit në një makinë që ripërcaktoi atë që fizika dukej se lejonte: Auto Union Lucca.
Tani, Audi Tradition e ka rindërtuar këtë makinë spektakolare rekord. Dhe në mënyrë të përshtatshme për një legjendë, ajo po rikthehet pikërisht në vendin ku historia e saj dikur arriti kulmin e saj më të ndritshëm: Lucca, Itali – një qytet toskan me pak më pak se 90,000 banorë.
Është gjithashtu vendlindja e kompozitorit Giacomo Puccini dhe, në mënyrën e vet, një skenë për një lloj performance shumë të ndryshme.
Kthim në të kaluarën: Është 15 shkurt 1935. Në një pjesë të drejtë të autostradës pranë Luccës, ka një heshtje të tensionuar, derisa zhurma e një motori 16 cilindrash përshkon ajrin.
Hans Stuck në timon, “Mbreti i Maleve”, e hedh makinën e garimit me performancë të lartë përmes miljes së matur. Rezultati dërgon valë tronditëse në komunitetin e ekspertëve.
Me një mesatare nisjeje të shpejtë prej 320.267 km/orë, Auto Union shkatërron rekordet. Regjistrohet një shpejtësi maksimale prej 326.975 km/orë, duke e bërë atë makinën më të shpejtë të garave rrugore në botë në atë kohë.
Që ne mund ta shohim këtë pamje përsëri sot është falë një përpjekjeje trevjeçare rindërtimi nga specialistët në Crosthwaite & Gardiner në Angli. E përfunduar në kohë për pranverën e vitit 2026, kjo Shigjetë e Argjendtë mbush një boshllëk të dhimbshëm në koleksionin historik të Audi AG.
Vitet e 30-ta ishin një epokë obsesioni. Shpejtësia nuk ishte vetëm një numër – ishte një lloj feje zëvendësuese. Dhe jo vetëm në Gjermani. Atje, dueli (i subvencionuar nga shteti) ishte Star kundër Rings, Caracciola kundër Stuck.
Kur Daimler-Benz arriti shpejtësinë 316 km/orë në fund të vitit 1934, bordet e skicimit në Zwickau ishin shumë të nxehta. Pasoi një dimër i “nxehtë”.
Për herë të parë në ndërtimin e makinave garash evropiane, gjetjet nga tuneli i erës në Institutin Gjerman të Kërkimeve për Aviacionin në Berlin-Adlershof u përshkuan drejtpërdrejt në formën e karrocerisë.
Rezultati ishte një skulpturë aerodinamike: panele prej aliazhi të lehtë të përfunduara me kujdes, shtresë transparente, rrota të mbuluara plotësisht dhe një bisht si pendë që mund ta bëjë edhe sot një projektues të qajë.
Nën kapakun e makinës origjinale Lucca ishte një version i hershëm i motorit me 16 cilindra, që prodhonte 343 kuaj fuqi me afërsisht 5.0 litra zhvendosje. Por vetëm teknologjia nuk vendos rekorde, siç thekson Timo Witt, kreu i koleksionit të automjeteve historike të Audi Tradition që nga viti 2015: “Ajo që më frymëzon është vrulli dhe shpejtësia me të cilën ata reaguan ndaj konkurrencës që në atë kohë – teknikisht në zhvillimin e automjeteve, por edhe organizativisht: moti ndryshon dhe i gjithë ekipi lëviz shpejt përpara në një kohë të shkurtër. Pa atë fleksibilitet dhe aftësinë për t’u përshtatur jashtëzakonisht shpejt me situata të reja, rekordi në Lucca në fund të fundit nuk do të kishte qenë i mundur”.
Në të vërtetë: rruga drejt suksesit ishte një odise nga Hungaria në Milano dhe më tej në jugun me diell pranë Luccas – duke qëndruar gjithmonë një hap përpara borës dhe motit të keq. Në fund, ishte segmenti perfekt midis Pescias dhe Altopascios që e bëri të mundur triumfin.
Por me radhë: Pas vetëm disa javësh pune zhvillimi, makina e përfunduar është tashmë në punishten e departamentit të garave të Auto Union në Zwickau në dhjetor 1934.
Më 17 dhjetor, vijojnë provat e para në AVUS të Berlinit, dhe deri në fund të janarit 1935, merret vendimi: përpjekja për rekord do të zhvillohet në Hungari – në rrugën e saktë pranë Gyón ku Caracciola kishte vendosur rekordin e klasës mbi miljen e nisjes së shpejtë vitin e kaluar në një Mercedes.
Auto Union bën të gjitha marrëveshjet me klubin hungarez të automobilave; pretendenti i rekordit me fuqi të lartë mbërrin në Budapest më 4 shkurt 1935. Të nesërmen, ekipi shkon në pistën rreth 40 km në jug; moti përkeqësohet me shpejtësi.
Megjithatë, dy prova u përfunduan më 5 shkurt. Në garën e dytë, shkarkimi digjet dhe testet duhet të ndërpriten.
Administrata e garës vendos të vazhdojë përpjekjet për rekord në jug të Milanos për shkak të luhatjeve të motit. Por kushtet atje nuk janë ideale: segmenti i planifikuar është i mbuluar me borë, kështu që Auto Union shtyn më tej në jug.
Në rrugën Firence-Viareggio, më në fund gjendet një seksion i përshtatshëm midis Pescias dhe Altopascios pranë qytetit të Luccas.
Ky segment i autostradës është ideal për gara rekord – i rrafshuar mirë, me mbërthim të mirë, 8 metra i gjerë dhe pothuajse drejt si shigjetë për rreth 5 km.
Garat e para të provës fillojnë më 14 shkurt 1935. Testohen konfigurime të ndryshme të automjeteve, detaje të tilla si hapja e radiatorit dhe mbulesat e rrotave ndryshojnë dhe të dhënat vlerësohen.
Të nesërmen në mëngjes në orën 9 të mëngjesit, makina hyn përsëri në pistë pranë Luccas – Hans i bllokuar në timon.
Pothuajse njëkohësisht me rekordin e suksesshëm në Lucca, një version pothuajse identik i makinës rekord prezantohet në Berlin (14-24 shkurt). Dallimi i habitshëm në krahasim me makinën Lucca është grila më e madhe e radiatorit.
Meqenëse rekordi i miljes nuk ishte njohur ende zyrtarisht në atë kohë, posteri promovues i bërë për shfaqjen e paraqet makinën Lucca si “makinën më të shpejtë të garave rrugore në botë”, së bashku me një listë të të gjitha rekordeve botërore dhe të klasit të Auto Union të arritura deri në atë pikë – të kompletuara me shpejtësinë maksimale prej 326.975 km/orë.
Por historia e makinës nuk mbaron me rekordet. Vetëm disa muaj më vonë, në maj 1935, makina Lucca u shfaq së bashku me një model pothuajse identik simotër në garën legjendare AVUS në Berlin.
Meqenëse eventi është pa formulë, “limuzinat e rënda të garave” (pesha fillestare 1,030 kg) lejohen të rreshtohen kundër makinave më të holla të Grand Prix.
Është debutimi i një talenti të ri të quajtur Bernd Rosemeyer, por fati nuk është në anën e Auto Union atë ditë: prishjet e gomave dhe problemet me ujin ftohës e detyrojnë ekipin të tërhiqet.
Sot, e shikojmë makinën e rilindur Lucca me një përzierje nderimi dhe nostalgjie. Timo Witt më shoqëron nëpër automjet dhe heq mbulesën mbi pozicionin e shoferit – shoqërimet e avionëve nuk janë pikërisht rastësore.
