Aktorja legjendare italiane Sophia Loren nuk i kushtoi kurrë rëndësi kritikave për pamjen e saj, madje as kur ato vinin nga bashkëshorti i saj i ardhshëm, producenti i njohur i filmit Carlo Ponti.
Në një intervistë të vitit 1979, ylli i kinemasë kujtoi se në fillimet e karrierës së saj shumë njerëz i sugjeronin të bënte një operacion plastik në hundë, me arsyetimin se kjo do t’i rriste shanset për sukses në botën e filmit.
Loren tregoi se, kur Ponti i tha se ndoshta duhej ta zvogëlonte pak hundën, përgjigjja e saj ishte e prerë.
“Kur bashkëshorti im më tha se ndoshta duhet ta shkurtoja pak hundën, unë i thashë: ‘Nuk mendoj kështu. Dua ta mbaj hundën time, sepse më pëlqen ashtu siç dukem. Mendoj se ti duhet të ndryshosh operatorin e kamerës. Nëse e ndryshon atë, ndoshta do të kem më shumë mundësi në filma. Përndryshe, ose do të më duhej të ndryshoja krejtësisht veten, ose nuk do të isha fare pjesë e filmave, sepse më pëlqen pamja ime. Nuk kam asnjë kompleks për hundën time'”, kujtoi aktorja.
Më pas ajo e përmbylli rrëfimin me një fjali që mbeti ikonike: “Dhe nuk e bëra. Ja ku jam sot, ende me hundën time”.
Të njëjtin qëndrim Sophia Loren e përsëriti edhe në një intervistë për The Hollywood Reporter në vitin 2014, kur u pyet për komentet që kishte marrë ndër vite për pamjen e saj.
“Gjithmonë jam përpjekur të mos i dëgjoj njerëzit. Më thoshin se e kisha hundën shumë të gjatë dhe gojën shumë të madhe. Por kjo nuk më prekte aspak. Kur besoj në diçka, për mua është si një luftë. Është një betejë”, u shpreh ajo.
Aktorja shtoi se edhe Carlo Ponti ishte ndikuar nga mendimet e të tjerëve.
“Edhe Carlo më tha një herë: ‘Operatorët e kamerës thonë se e ke hundën shumë të gjatë. Ndoshta duhet të bësh një ndërhyrje të vogël’. Unë iu përgjigja: ‘Dëgjo, nuk dua të ndryshoj asgjë në fytyrën time, sepse e dua fytyrën time. Nëse duhet ta ndryshoj hundën, atëherë do të kthehem në Pozzuoli'”.
Sophia Loren hyri në histori në vitin 1962, kur fitoi çmimin Oscar për Aktoren më të Mirë, duke u bërë personi i parë që e fitoi këtë çmim për një rol të interpretuar në një gjuhë të huaj.
Megjithatë, ajo nuk mori pjesë në ceremoninë e ndarjes së çmimeve, por zgjodhi të qëndronte në shtëpinë e saj në Romë, pranë bashkëshortit Carlo Ponti.
Në autobiografinë e saj “Yesterday, Today, Tomorrow: My Life”, aktorja, e cila sot është 91 vjeçe, shkroi se mezi mund ta besonte kur mori lajmin për nominimin.
“Kur mora nominimin për Oscar në fund të shkurtit të vitit 1962, mezi e besoja. Vazhdimisht lexoja emrat e aktoreve të tjera të nominuara”, kujton ajo.
Loren pranoi se ishte pushtuar nga pasiguria dhe frika.
“E dija se zhgënjimi mund të vinte në çdo moment dhe se triumfi u takon vetëm pak njerëzve. Pas shumë mendimesh vendosa të mos shkoja në ceremoni. Nëse do të humbisja, do të më binte të fikët. Nëse do të fitoja, përsëri do të më binte të fikët. Nuk mund t’ia lejoja vetes që kjo të ndodhte përballë atij publiku dhe para syve të gjithë botës”, rrëfeu ajo.
