Shkup, 28 qershor – Dobësitë politike të Arben Taravarit – një figurë e njohur në politikën shqiptare në Maqedoninë e Veriut dhe lider i krahut opozitar të Aleancës për Shqiptarët – mund të analizohen në disa drejtime, duke marrë parasysh karrierën e tij politike, vendimet strategjike, si dhe ndikimin e tij në skenën politike, shkruan Argument .mk.
Ja disa prej pikave kyçe të cilat shpesh konsiderohen si dobësi për Taravarin.
Luhatshmëria në pozicionime politike
Taravari është kritikuar shpesh për ndryshime të shpeshta në qëndrime politike, sidomos në lidhje me koalicionet:
- Fillimisht u bashkua me koalicionin opozitar të drejtuar nga VMRO-DPMNE (me retorikë nacionaliste ndaj shqiptarëve), gjë që u pa si kontradiktë me interesat shqiptare.
- Më vonë tentoi afrime me BDI-në apo Lëvizjen BESA, gjë që e bëri të perceptohej si jo konsistent në qëndrimet e tij strategjike.
Dobësi organizative në parti
- Aleanca për Shqiptarët ka pësuar ndarje të brendshme, veçanërisht me përçarjen mes tij dhe Ziadin Selës. Kjo tregon menaxhim të dobët të unitetit partiak, që dëmton seriozisht besueshmërinë e tij si lider.
- Krijimi i fraksioneve ka sjellë humbje elektorale në disa komuna, duke dobësuar pozitat e ASH-së.
Kapacitet i kufizuar për mobilizim të gjerë
Ndërkohë që Taravari është i respektuar si profesionist (mjek), nuk ka arritur të ndërtojë një rrjet të gjerë mbështetësish aktivë politikë në të gjitha zonat shqiptare.
Elektorati i tij është i përqendruar kryesisht në disa komuna specifike, duke e bërë atë një figurë më shumë lokale se sa kombëtare.
Akuzat për oportunizëm politik
- Kritikët e kanë akuzuar për përdorim të posteve publike për rritje personale politike, më shumë sesa për ideologji apo platformë të qartë.
- Kjo është vënë re sidomos në mënyrën se si është marrë me pozitat administrative (si kryetar komune dhe ministër shëndetësie për një periudhë të shkurtër).
Dobësitë kryesore të Arben Taravarit që e kufizojnë si lider janë: mungesa e qëndrueshmërisë politike, karizma e kufizuar kombëtare, përçarjet brenda partisë së tij, dhe mungesa e një strategjie të qartë afatgjatë.
