Fëmijët nuk mund ta thonë gjithmonë qartë se ndihen të lënë pas dore, por sjellja e tyre shpesh thotë atë që fjalët nuk mund ta thonë.
Kur fëmijët ndihen të lënë pas dore emocionalisht, kjo mund të ketë pasoja për vetëbesimin, sjelljen dhe marrëdhëniet e tyre me të tjerët.
Ekspertët paralajmërojnë se shenjat e distancës emocionale mund të jenë delikate, por shumë domethënëse në planin afatgjatë.
Duke i njohur këto sinjale në kohë, prindërit mund ta riparojnë marrëdhënien dhe të rivendosin një ndjenjë sigurie dhe lidhjeje.
Fëmijët shpesh kërkojnë vëmendje përmes sjelljes “të keqe”
Kur fëmijët ndihen të injoruar, ata ndonjëherë bëjnë qëllimisht diçka që e dinë se nuk është e pranueshme – vetëm për të tërhequr vëmendjen. Vëmendja negative është më e mirë se aspak për ta. Edhe pse kjo sjellje mund të duket si kokëfortësi, shpesh është një mesazh i fshehur: “Më shiko mua”.
Ata mbyllen në vetvete dhe ndalojnë së ndari atë që ndiejnë
Fëmijët që ndiejnë se prindërit e tyre nuk po i dëgjojnë ose nuk po i vënë re, mund të bëhen të qetë dhe të tërhequr me kalimin e kohës. Në vend që t’i shprehin hapur emocionet e tyre, ata zgjedhin heshtjen sepse besojnë se askush nuk i dëgjon gjithsesi. Kjo tërheqje emocionale mund të jetë një shenjë se fëmija ndihet i vetmuar dhe i parëndësishëm.
Ata bëhen jashtëzakonisht të ndjeshëm ose irritohen lehtë
Kur një fëmijë duket tepër emocional, i frustruar ose zemërohet lehtë, kjo mund të jetë një shenjë e tensionit të brendshëm për shkak të ndjenjave të neglizhencës. Paqëndrueshmëria emocionale nganjëherë është një mekanizëm mbrojtës sepse fëmija nuk ndihet i dukshëm dhe i sigurt mjaftueshëm në marrëdhënien e tij me prindërit e tij.
Ata shpesh thonë se “askush nuk i do” ose “nuk ka kuptim të flasësh”
Nëse një fëmijë përdor shpesh fraza si “askush nuk më do gjithsesi” ose “Nuk do ta tregoj sepse askush nuk interesohet”, këto janë shenja të qarta verbale që ai/ajo ndihet i/e përjashtuar emocionalisht. Fjali të tilla nuk duhen marrë lehtë, sepse ato tregojnë një nevojë të thellë për pohim dhe pranim.
Ata kërkojnë vlerësim dhe miratim në pothuajse çdo gjë që bëjnë
Një fëmijë që pyet vazhdimisht “a është në rregull kjo?”, “a e bëra mirë?” ose “a je krenar për mua?” ndoshta po përpiqet të kompensojë ndjenjën e të qenit i lënë pas dore. Kërkimi i vazhdueshëm i miratimit mund të jetë një shenjë se atij i mungon lidhja dhe siguria themelore emocionale.
Fëmijët që ndihen të parë dhe të dashur zhvillojnë një imazh të shëndetshëm për veten, dhe hapi i parë drejt kësaj është t’i dëgjosh vërtet dhe t’i vëresh ata.
