Shkup, 24 shkurt – Tirana rezulton qyteti me nivelin më të lartë të ndotjes mes 26 qyteteve evropiane të analizuara nga platforma ndërkombëtare Numbeo. Sipas indeksit të publikuar, kryeqyteti shqiptar renditet i pari me 87.0 pikë, niveli më i lartë në gjithë krahasimin.
Pas saj vjen Shkupi me 82.2 pikë, ndërsa Napoli mban vendin e tretë me 77.9. Lista vijon me Beogradin (68.7), Milanon (67.9) dhe Torinon (66.6), të cilat gjithashtu paraqesin nivele të larta ndotjeje, por dukshëm më të ulëta se Tirana.
Diferencë e thellë me qytetet e tjera
Kur krahasimi shtrihet më gjerë, diferenca bëhet edhe më e dukshme. Sarajeva regjistron 65.2 pikë, Barcelona 63.1, ndërsa Athina dhe Selaniku renditen përkatësisht me 55.5 dhe 54.2. Edhe qytete të rajonit si Novi Sadi (53.4) dhe Banja Luka (56.1) paraqesin tregues më të favorshëm.
Kontrasti është edhe më i fortë me qytetet e Evropës Perëndimore. Roma ka një indeks 48.1, Madridi 37.9 dhe Lisbona 37.7, ndërsa Zagrebi vetëm 35.5. Në fund të renditjes qëndrojnë qytetet me ndotjen më të ulët: Valencia (24.4), Porto (24.5), Spliti (27.6) dhe Ljubljana me 23.8 pikë – gati katër herë më pak se Tirana.
Zhvillim i shpejtë, presion i lartë mjedisor
Indeksi i lartë i kryeqytetit lidhet me disa faktorë që kanë shoqëruar zgjerimin e vrullshëm urban gjatë viteve të fundit. Shtimi i automjeteve, një pjesë e mirë e tyre të përdorura dhe me standarde të ulëta emetimi, ka ndikuar drejtpërdrejt në përkeqësimin e cilësisë së ajrit.
Paralelisht, ndërtimi intensiv, trafiku i rënduar dhe mungesa relative e hapësirave të gjelbra në raport me densitetin e popullsisë kanë rritur presionin mbi mjedisin urban. Gjatë dy dekadave të fundit, Tirana është shndërruar në qendrën kryesore ekonomike të vendit, duke tërhequr rritje të popullsisë dhe zgjerim të konsiderueshëm të sipërfaqeve të ndërtuara.
Rezultati prej 87.0 pikësh e vendos Tiranën në një pozicion që nxjerr në pah sfida serioze mjedisore, sidomos kur krahasohet me qytete evropiane me popullsi dhe aktivitet ekonomik shumë më të madh. Të dhënat nënvizojnë hendekun mes ritmit të zhvillimit urban dhe kapacitetit për të menaxhuar ndikimin mjedisor që ky zhvillim sjell.
