Femrat që i përkasin fisit Apatani kanë një fat dhe ai është se patjetër duhet të respektojnë traditën në të cilën jetojnë me hundë të mbyllura. Megjithatë, ato e shohin atë vetëm si fat
Gratë e fisit Apatani mbajnë tapa hunde të bëra nga një copë druri i errët.
Simbolizimi i pjekurisë dhe kalimit drejt femrës së pjekur, mbyllja e hundës është një ceremoni që kryhet kur një vajze i vijnë menstruacionet e para.
Që nga viti 1970, kjo praktikë e futjes së tapave në hundë nuk po zbatohet, por në këtë fis ka gra që ende i kanë tapat e hundës. I vendosur brenda kufijve të luginës Ziro, thellë në hapësirën fshatare të Arunachal Pradeshit rural, shtrihet fisi Apatani, i quajtur gjithashtu Tani.
Zakonet e tyre shekullore, veçanërisht mbyllja rituale e hundës dhe tatuazhet në fytyrat e grave, janë ulur gradualisht që nga viti 1970, duke u bërë jehona e një epoke të shkuar.
Tapat dhe tatuazhet janë krijuar për të mbrojtur gratë.
Legjenda tregon historinë e një kohe kur këto praktika të pazakonta lindën nga nevoja, si një mburojë kundër hajdutëve të fiseve. Në çdo sulm, gratë vdisnin të parat, sepse grabitësit i merrnin dhe i merrnin me vete.
Më pas, shefi Apatani dekretoi se më e bukura prej tyre do të mbante barrën e stolive të dukshme – priza të mëdha rrethore të hundës, të njohura si yaping hurlo, të vendosura me kujdes për të shmangur çdo vështrim keqdashës. Duke plotësuar këto tapa, tatuazhet e ndërlikuara në fytyrat e këtyre grave shërbyen të njëjtin rol, duke maskuar një joshje që mund të tërhiqte vëmendjen e padëshiruar.
Fisi është i njohur edhe për kënetat e tij pjellore.
Të vendosur në mes të një hapësire të gjelbër me këneta pjellore, ky fis jeton kryesisht nga bollëku i fushave të orizit dhe bollëku i ujërave të tij.
Ata ende respektojnë ritmet e Donyi-Polo, besimi i tyre amtar adhuron kërcimin qiellor të Diellit (Donyi) dhe Hënës (Polo). Ndërsa zakoni i mbylljes së hundës së grave me tapa të rënda prej druri dhe përbuzja e tyre me tatuazhe po bie dalëngadalë në harresë.
