Së pari, një lajm i keq. Nuk ka rrugë të shkurtër për t’u bërë një folës publik i jashtëzakonshëm.
Tani, një lajm i mirë. Kushdo që punon shumë mund të përmirësojë rrënjësisht aftësitë e tyre komunikuese.
Në “TED Talk” më të famshëm të kohëve të fundit, “My Stroke of Insight” , studiuesja e Harvardit, Dr. Jill Bolte Taylor, i tregon audiencës së saj në një “udhëtim” 18-minuta të jetës së saj para, gjatë dhe pas një goditje.
Kur e pyeta Bolte Taylorin se sa kohë ajo kishte praktikuar, përgjigja e saj më befasoi. Ajo e ka lexuar prezantimin e saj jo një herë, dy herë, apo 20 herë. Ajo e kishte lexuar atë 200 herë! Prezantimet frymëzuese duan orë dhë orë të tëra praktikë.
Kohët e fundit kam shkruar një artikull të bazuar në një intervistë me pastorin me famë botërore, Joel Osteen. Osteen më tha se ai bën prova për çdo predikim për gjashtë orë para se t’a japë atë për herë të parë të Shtunën në mbrëmje. Ai pastaj e jep atë dy herë të Dielën. Ky është predikimi i tretë që është regjistruar për audiencën televizive, por Osteen e lexon predikimin të paktën 12 herë. Shikuesit shohin vetëm një performancë të përkryer; ata nuk shohin orët e praktikës që ka bërë Osteen.
Nga CEO-t tek pastorët dhe nga folësit e TED në udhëheqësit e famshëm, folësit më të mëdhenj janë bërë, nuk janë të lindur. Ne e shohim këtë prirje në fjalimet më të famshme të Amerikës. Për shembull, në vitin 1964 Ronald Reagan mbajti një fjalim për të mbështetur kandidatin republikan Barry Goldwater.
Goldwater i humbi zgjedhjet, por votuesit u frymëzuan nga Reagan, i cili më pas u bë guvernator i Kalifornisë dhe presidenti i dyzetë i Shteteve të Bashkuara. Publiku pa një “komunikues të madh” tek ai.
Martin Luther King, Jr. ishte paracaktuar si një ministër 16 vjet para dorëzimit të “Dream Speech”, një nga fjalimet më të mira në historinë amerikane. King dha rreth 2.500 fjalime në jetën e tij. King përmirësoi aftësitë e tij të të folurit në publik për të paktën 20 vjet përpara se ai të thoshte fjalët që do të transformonin një komb. Martin Luther King, Jr. ishte një komunikues mjeshtëror, sepse ai kishte shpenzuar kohë për ta zotëruar atë.
Steve Jobs i cili mbajti një nga prezantimet më “elektrizuese” të biznesit të kohës tonë në 2007, futjen e iPhone, nuk është i njëjti interpretues i cili ka folur për Apple tridhjetë vjet më parë. Në një video, të regjistruar në vitet 1970, Jobs ishte dukshëm nervoz përpara një interviste televizive. Ai madje i tha një asistenti jashtë kamerës se ai ndihej i sëmurë.
Dhjetë vjet më vonë, në 2007, në prezantimin e Macworld, çdo gjë shkoi mirë kur Jobs prezantoi. Ai ishte i qetë, me humor, i këndshëm dhe i sigurt. Steve Jobs u përmirësua dukshëm çdo ditë, çdo muaj, çdo vit, çdo dekadë.
Steve Jobs dëshmon se ka pak persona të aftë në komunikim. Askush nuk lind me një prezantim në duart e tyre. Askush nuk lind duke ditur se si duhet të japësh një fjalim prej 18-minutash në “TED talk”.
Komunikuesit më të mirë punojnë për atë gjë.
Komunikuesit më të mëdhenj bëjnë që ajo të duket e lehtë për shkak se përpiqen shumë për t’u bërë folës të shkëlqyer.
