Poezi nga: David Avidan
Përktheu: Mimoza Erebara
Për të pirë ujë të rëndë shkretëtire
për të thithur ajër të pastër në fluturim avionësh
për të veshur një uniformë dhe për ca pushime
për të rrahur të rrahurit,
për të zbritur në jetën prej nga kemi prejardhjen,
për t’u ngritur në ngritjen e sapodukur,
për të humbur humbjet e humbura,
dhe për t’i gjetur të gjithë në një goditje,
dhe për të mos humbur më nga lëngjet tona,
por aspak për të dhuruar para apo gjak,
pasi bota qenka e mbushur me hajdutë
dhe ju nuk jeni në anën e tyre,
por të presim për të ardhmen me sy hapur,
tani, Avidan David.
Që po e dënon veten në harresë
Por që do ta kujtosh përsëri,
në dy mijë vjetët e tjerë,
kur do ngrihesh i dobët nga vdekja
me sy të ngjitur nga gjumi,
dhe kur do pish ujë të lehtë tani,
dhe do marrësh frymë lirshëm
në një armadë hapësire të largët,
dhe do shikosh jetën të bukur dhe të zhveshur
nga mungesa e rendit dhe ligjit,
dhe pastaj, qetë do të shkëmbesh
disa fjalë me ta, në gjuhën e tyre.
