Në vitin 2012, sytë e Evropës ishin drejtuar kah Polonia dhe Ukraina, pasi të dy vendet organizuan së bashku Kampionatin Evropian të Futbollit. Varshava madje prirej të prezantohej si ambasadore joformale e Kievit në Evropën Perëndimore. Harta mendore e Evropës ishte gati të zhvendosej kah Lindja.
Besimi polak dhe ukrainas për të ardhmen nuk zgjati shumë. Në vitin 2014, Rusia sulmoi Ukrainën në një akt agresioni që ndërpreu optimizmin e rajonit pas Luftës së Ftohtë. Donjecku, një nga tetë qytetet që mirëpritën ndeshjet e Kampionatit Evropian, është i pushtuar nga Rusia. Solidariteti është zhvendosur në gatishmërinë për luftë.
Grindja jodiplomatike që pasoi ishte vetëm një hallkë në zinxhirin e incidenteve të ashpra. Në korrik, Wladysław Kosiniak-Kamysz, zëvendëskryeministër dhe ministër i Mbrojtjes i Polonisë, deklaroi se Ukraina nuk mund të pranohej në BE derisa Varshava dhe Kievi nuk e zgjidhin çështjen e Volinisë. Më vonë, atmosfera u ndez më shumë pasi, në një diskutim të mbyllur, për Sikorskin u tha se kishte dhënë mundësinë e vendosjes së Krimesë nën një mandat të OKB-së, me mundësinë e referendumit – në të ardhmen e largët – për statusin e territorit. Nga ana tjetër, një ish-përgjegjës i Ministrisë së Jashtme të Ukrainës, gjatë një takimi të fundit në Poloni u tundua të bënte deklarata të paqarta që mund të interpretoheshin si kontestim i kufijve e Polonisë.
Fillimisht, qeveria polake po funksionon në kushte postpopuliste. Nuk ka kthim automatik në kohët e vjetra. Koalicioni i Tuskut po përpiqet të ulë egoizmin nacionalist me të cilin qeveria e PiS-it e ngopi shoqërinë. Por, strategjia e tij për të larguar elektoratin nga populistët kombëtarë po ecën ngadalë dhe me kujdes. Është si të servosh majonezë të butë pas tetë vjetësh me mustardë pikante.
Së dyti, krahasuar me vitin 2012, lufta i dha fund epokës së “partnerit të vogël” në marrëdhëniet dypalëshe. Për habinë e botës, Ukraina jo vetëm që ndaloi sulmin e shpejtë të Vladimir Putinit, por guxoi të dërgonte trupa në territorin rus. Ajo po ndërton marrëdhënie globale pa ndërmjetës. Ushtria ukrainase është një nga më të kaliturat në luftë në Evropë. Në çështjet e armëve të reja si dronët, është Polonia ajo që mund të mësojë shumë nga Ukraina.
Ndërkohë, shumë shpesh kohët e fundit, politikanët në të dy vendet janë përfshirë në një lloj gare verbale konkurruese – mesa duket për të mbushur një vakum intelektual para qytetarëve të tyre. “Ku dy luftojnë, i treti përfiton”, është një thënie e zakonshme. Moska nuk ka pushuar së qeni kërcënim për rajonin. Fatkeqësisht, grindjet e fundit dëshmojnë se klishetë e tilla gjeopolitike, sado të vërteta të jenë, harrohen shpejt nga disa politikanë.
